To, co Pani pisze jest i logiczne i pewnie prawdziwe. Karmienie butelką na pewno nie pobudza laktacji. chciałabym jednak podzielić się z innymi Mamami moimi doświadczeniami z karmieniem “mieszanym”, tj. “piersiowo-butelkowym”. Tuż po porodzie miałam bardzo duże problemy z karmieniem. I nie chodziło wcale o brak pokarmu, ale o to, że moja Córeczka nie potrafiła złapać i utrzymać brodawki. Każde karmienie, zamiast przyjemnością, było dla mnie stresem. W szpitalu (leżałyśmy 6 dni), po 2-3 dniach ciągłego płaczu Małej byłam na skraju wyczerpania. Na każdą myśl o karmieniu płakałam. Czułam się jak wyrodna matka, któa nie daje rady nakarmić własnego dziecka. Mam wielki żal do położnych i pielęgniarek, że zamiast wtedy mi pomóc, wciskały tylko na siłę moją brodawkę do buzi dziecka i “na chama” przyciskały główkę Małej do piersi. Po powrocie do domu wcale nie było lepiej. Spałam jak na szpilkach, bałam się każdego karmienia. Byłam bliska rezygnacji z karmienia piersią. Chciałam ściągać pokarm, ale po jednej nocy “ściągania” też byłam wykończona: ściągnąć pokarm - podać małej - przytulić ją (bo karmienia trwało 5 minut, a potem Córcia potrzebowała jeszcze ok. 30 minut przytulania zanim zasnęła na dobre) - wyparzanie laktatora i butelki - ściąganie pokarmu - parę minut snu i znów przygrzewanie mleka i karmienie. Całe szczęście trafiłam na realnie podchodzącą do życia położną środowiskową, która od razu kazała mi kupić kapturki. Problemy z karmieniem się skończyły. Karmię przez kapturki już 4 miesiąc i nie mam problemu z laktacją. Z laktatora też korzystam. Odciągam pokarm niemal co rano, zamrażam i podaję Małej, jak gdzieś wychodzimy (nie jestem zwolenniczką obnażania piersi w miejcach publicznych, choć nieraz zdarzało mi się to robić, kiedy zabrakło butelki) lub kiedy ja muszę/chcę wyjść sama. Mała radzi sobie i z kapturkami i z piersią, czasem nawet złapie bez kapturka, ale nie zmuszam jej do tego. Drogie Mamy, wszystko jest dla ludzi, trzeba tylko ze wszystkiego korzystać rozsądnie. Zestresowana mama na pewno jest dla dziecka większym złem, niż karmienie przez silikonowe kapturki, a nawet od karmienia mieszanką). Pozdrawiam.

“Z tym, że pan Zawitkowski w końcu znów dodaje, że ten sprzęt jest po to, by dziecko nie straciło odpowiednich umiejętności ssania piersi. Skoro mama nie będzie karmić piersią (bo takie było założenie w tej wypowiedzi), to nie musimy się martwić umiejętnościami malucha dotyczącymi chwytania i ssania brodawki.”
owszem musimy martwic sie o te umiejetnosci gdyz tylko AKTYWNE ssanie tj. przy karmieniu piersia i odpowiednim karmieniu butelka (i o takim mówi P.Zawitkowski) zapewnia dziecku odpowiedni rozwój w obrebie jamy ustnej i pozwala uniknac wielu problemow podczas karmienia

Marku! “Co nieco o rozwoju dziecka” to na prawdę wspaniała książka i trudno wyszukać równie dobrej w naszych księgarniach. Nie kwestionuję autorytetu pana Zawitkowskiego jako fizjoterapeuty i w wielu przypadkach jego opinie również uznaję jako ostateczne. Telewizja śniadaniowa jest bardzo nośna i jeśli pada w nich jakieś stwierdzenie, szczególnie wypowiedziane przez uznany autorytet, stanowi to dla większości osób pewnik. Jeśli padły więc słowa o smoczku “„Na pewno nie jest wrogiem, jeśli jest odpowiednio stosowany, w odpowiednim momencie, za odpowiednią poradą u specjalisty. Jest raczej sprzymierzeńcem karmienia piersią.”, przez wiele mam zostanie to zinterpretowane, że smoczek rozwiąże ich problemy z laktacją. Nie zostało przecież powiedziane jaki specjalista ma udzielić porady, a przecież mamy najczęściej udają się w pierwszej kolejności do pediatry (czyli specjalisty), który bardzo często na rozwiązanie problemów z laktacją zaleci dokarmianie. Niestety w tym momencie nie zostanie mama najczęściej poinformowana jakiego smoczka ma ewentualnie użyć i jak go stosować, by nie zakłócić umiejętności ssania piersi przez niemowlę.
Zresztą kwestia podawania smoczka w momencie problemów z karmieniem piersią, który to proponuje pan Paweł z grupą fizjoterapeutów, była ostro przedyskutowana w czerwcu ubiegłego roku na ogólnopolskiej konferencji laktacyjnej (pan Paweł też tam był) - wielu uznanych speców od laktacji, praktyków, doradców laktacyjnych nie zgadzało się z teorią przedstawianą przez p. Zawitkowskiego. Sprawa nie jest więc tak oczywista. I nie chodzi tu o wpędzanie mamy w poczucie winy, że zastosowała dokarmianie smoczkiem, a jedynie o efektywną pomoc w rozwiązaniu jej problemów. Wiadomo, że czasem trzeba dokarmić dziecko - ale mama powinna wtedy dokładnie wiedzieć, jak to ma zrobić - są przecież inne sposoby, oprócz smoczka, podawania dziecku pokarmu.
Nie było moją intencją nikogo “przestraszyć” - blogi są również po to by wyrażać swoje opinie. Wiadomo tu przynajmniej, że jest to opinia wyrażona subiektywnie, przez konkretną podpisaną z imienia i nazwiska osobę (przynajmniej jest się z kim nie zgadzać ). W internecie niemało jest artykułów napisanych przez “niewidomokogo”, w których padają przeróżne stwierdzenia, czasem bardzo dalekie od prawdy, czytając które można się naprawdę wystraszyć - np. nazywanie chorobą normalnego objawu występującego u niemowląt,a wynikającego jedynie z niedojrzałości niektórych funkcji organizmu, nie stanowiących żadnego zagrożenia dla zdrowia dziecka itp. Co do zarzutu lansu: owszem blog mój ma jakiś cel i chciałabym, aby był czytany prze dużą ilość osób. O wiele łatwiej byłoby mi się wylansować, gdybym co któryś post wstawiała informację, że znana aktorka jest w ciąży lub urodziła dziecko, bo i tak większość młodych mam wie kto to jest np. Alicja Curuś- Bachleda niż Paweł Zawitkowski. Nikogo też nie obchodzi, że nie zgadzam się z opinią “iksińskiej” na temat karmienia piersią, bo zwyczajnie nikt nie wie, kto to jest i jakie wyraża opinie. Blog ma służyć przede wszystkim edukacji młodych rodziców, piszę go z pełnym zaangażowaniem, wiec przyznam szczerze sprawiło mi pewną przykrość, że post został odebrany jako “lans przy użyciu znanego nazwiska”.

Moja siostra karmiła swoją córeczkę ponad rok zarówno butelką jak i piersią. Zaczęło się od tego, ze malutka jadła mniej więcej co 15 minut, jak się jej nie podało piersi to był ogromny płacz, potem chwila drzemki i znów płacz. Nie pomogły wizyty u pediatry ani położych. Spróbowałyśmy dać jej mleko modyfikowane i dziecko było zupełnie inne, spokojnie spało, było radosne, siostra też mogła odpocząć. Z czasem mała sama sobie wybrała godziny kiedy chce pierś a kiedy butelkę (np przed drzemką w dzień pierś ) i to nie ona sama zrezygnowała z piersi tylko była to decyzja jej mamy. Karmień butelką i piersią było mniej wiecej tyle samo w ciągu dnia a odstawianie od piersi dużo mniej stresujące dla dziecka. Zaznaczę, nawiązując do wypowiedzi P. Zawitkowskiego, że malutka od początku dostawała mleczkko z butelki o anatomicznym kształcie (firmy nie bedę wymieniać ale jednej z droższych) więc jednak “dobry sprzęt” był tu bardzo ważny i myślę że miał ogromne znaczenie w utrzymaniu karmienia piersią tak długo.

Nie uważam, żeby kabmienie butelką miało

Witam Pani Izabelo,

przykro mi stwierdzić, że jest więcej tego typu wystąpień Pana Zawitkowskiego, przynajmniej o jedno. Opisałem je na swoim blogu w tym miejscu: http://www.ratowniczy.net/zadlawienie-u-dziecka-tak-nie-udzielaj-pomocy/

Ciekawy jestem Pani zdania jako lekarza, na temat prezentowanych przez Pana Zawitkowskiego “modyfikacji” ratujących życie dławiących się dzieci.

Pozdrawiam

Hmmm, tak czytam, czytam i mam kilka spostrzeżeń
1. w Polsce i innych krajach Europejskich, ale i w USA, Kanadzie czy Australii Mamy dość szybko odstawiają dzieci od piersi, łatwo się poddają, nie uzyskują odpowiedniej edukacji laktacyjnej, która powinna zacząć się już w szkole
2. dostęp do szkół rodzenia chociaż powszechny, nie jest popularny, kiedy w 9 miesiącu leżałam na patologii okazało się że z 7 kobiet, jedna była w 3 trymetrze (Wiec wszystko przed nią) tylko ja jedna miałam za sobą szkołę rodzenia, tylko ja jedna wiedziałam co mnie czeka i tylko ja jedna wiedziałam co to jest laktacja, jak przystawiać, czego unikać i na czym polega fizjologia laktacji, całe szczęście bo położne noworodkowe nie aktualizowały swojej wiedzy chyba od czasu szkoły (czyli dawno), w szpitalu w którym promowało się karmienie naturalnie wisiały zegary Nestle H.A., takie mleko było podawane dzieciom nie tylko bez zgody rodziców, ale wręcz wbrew ich woli (po co oddać dziecko, skoro można je nakarmić butla)
3. Pierwsze dni to był koszmar (córka ur 22.10.2008) Karmienie dobrze mi poszło dopiero 3 czy 4 dnia już w domu, wcześniej miałam wyrzuty, że nie potrafię, jaka ze mnie matka, czemu ona nie chce ssać, ale cały pobyt w szpitalu trzymałam córkę przy sobie, położne ją tylko myły i przebierały, nie chciałam dopuścić, aby ktoś dał im butelkę, widziałam, jak koleżanki z sali słuchają “dobrych” rad położnych, ale co mogłam poradzić. Między 7 a 14 dobą pojawił się ból w brodawkach, łzy leciały mi po policzkach, ale przetrwałam, bez osłonek, bo… położna operacyjna opowiedziała, jak to jej dziecko się właśnie zachłysnęło przez taką osłonkę.
4. około 2,5 miesiąca później pojawił się kryzys laktacyjny, córka płakała ciągle chciała do piersi, a piersi były puste, skończyło się mleko z zapasów, ja się denerwowałam że nie mam czym karmić co jeszcze pogarszało sprawę, ale po ok 2 tyg. walki o mleko, piersi się napełniły. Odstawiłam córkę kilka dni temu, ale jeszcze co kilka dni podaję pierś, aby piersi spokojnie się wyciszyły, nie chce jej odstawiać - dla większości to zboczenie tak długo karmić, ale nie dla mnie, gdyby nie problemy zdrowotne i tak długo odkładałam leczenie, mam wyrzuty ze nie mogę karmić, a na świecie dzieci karmi się się średnio do 4,5 roku.
Może jak uporam się ze zdrowiem, to wrócę jeszcze do karmienia, w końcu jest to możliwe nawet w 2 miesiące po odstawieniu, a naukowcy zanotowali przypadek wzbudzenia laktacji przez dziecko adoptowane.

Także problemy laktacyjne można przetrwać, żałuję, że nie miałam SNS Medela (za późno się dowiedziałam), ale przy kolejnym dziecko i ewentualnym kryzysie za pewno zainwestuję. Nie wiem czemu się o tym nie mówi, czemu szpitale nie mają takiego sprzętu.

Pamiętam jak Pan Zawitkowski pokazywał ratowanie zadławionego dziecka ze 2 lata temu i było to zupełnie coś innego niż ostatnio, to co było 2 lata temu to dokładne to samo co zostało opisane jako prawidłowe przez Grzegorza dodam, ze kilka razy się nam przydało (córka miała tendencję do krztuszenia), raz też rozpoczęłam sztuczne oddychanie, na szczęście na 2 oddechach się skończyło.

Na koniec dodam, że miałam osobistą przyjemność z Panem Pawłem rok temu i z tego co zrozumiałam, niestety nie ma dużego wpływu na to co pokazuje, na tematy a jest związany z umową, jeśli cofniemy się, pierwsze programy (te których nie można już wyciągnąć z archiwum DDTVN) były poświęcone stricte specjalizacjom pana Pawła, ostanie 2 lata bardzo go rozczarowują, programy są coraz krótsze, coraz bardziej pobieżne i płytkie i coraz mniej interesujące tak na prawdę nie wnoszą nić nowego, przestały spełniać swoją funkcję edukacyjną (i nie mówię dlatego że patrzę jako mama dwulatki, a nie kobieta w ciąży), po prostu pamiętam co było wcześniej i co jest teraz i co o tym mówił pan Paweł.